zorg overdragen
27
26
zorg overdragen
Weekeindje
verwennen
Mevrouw Kassing zorgt voor
haar echtgenoot, met wie ze
al 55 jaar(!) is getrouwd. De
zorgtaken worden steeds
zwaarder voor haar. Geluk-
kig komt er veel hulp, onder
andere ’s morgens bij het dou-
chen en enkele uren per week
kan ze een beroep doen op
hulp via de ViVa! Zorggroep.
“
Mijn man heeft veel zorg nodig
en ik ben ook de jongste niet
meer. Bovendien vraagt het best
veel inzet om doktersbezoeken
en medicatie geregeld te krijgen.
Mijn man zou dat voor een deel
best zelf willen doen, maar aan de
telefoon is hij moeilijk te verstaan
en daarom doe ik het. Via de
thuiszorg en de Parkinsonvereni-
ging krijgen we veel informatie.
Daardoor weten we waar we
terecht kunnen als er iets is.
Vroeger gingen we er nog wel
samen op uit, naar Groot Stokkert
in Wapenveld bijvoorbeeld. Dat is
een vakantiepark dat geschikt is
voor mensen die een beetje extra
zorg nodig hebben. Van harte aan-
bevolen! Voor ons gaat dat helaas
inmiddels niet meer. Zes keer per
jaar kan ik nu een beroep doen
op Geeske. Zij is vrijwilliger bij
Handen in Huis. In januari ga ik er
al voor zitten om de weekeinden
te plannen. In zo’n weekeind komt
ze op vrijdag en gaat op zondag
weer naar huis. Als Geeske komt,
kan ik rustig weg gaan. Dat is een
goed gevoel. Ik ga dan naar mijn
zus of mijn vriendin. Daar word ik
heerlijk in de watten gelegd!”
Een kanjer
en een boef
Richard den Houdijker en zijn
vrouw Agnes hebben samen twee
kinderen, Ruben en Levi. De jongste
werd twee jaar geleden geboren met
stembandverlamming, spierverlam-
ming in de schouders en een gehoor-
probleem. Om het voor Levi mogelijk
te maken om adem te halen, heeft
hij een canule )*.
“
Het leven is hier altijd spannend. We
moeten Levi 24 uur per dag in de gaten
houden en - afhankelijk van het seizoen
en het weer - 50 tot 100 keer per dag (ook
’
s nachts) de canule schoonmaken. Als
er iets mis gaat, krijgt Levi geen adem.
Een ongelukje tijdens het spelen is zo
gebeurd. Het is een boef: laatst vond hij
het leuk om er een schroefje in te stoppen.
Dan schrikken wij, en hij lacht. Dat is
goed afgelopen, maar de koffer voor een
noodwissel staat hier altijd klaar en er is
een protocol met 112 om de traumaheli-
copter hierheen te sturen als we bellen.
We hebben enorm veel medewerking van
alle kanten: schoonmaakhulp, een vrien-
din die de opleiding heeft gedaan om de
zorg voor de canule te kunnen bieden
en die dus af en toe kan oppassen, een
vriend die voor ons kookt als het nodig
is en helpt met vervoer... Een keer in de
week komt via de thuiszorg iemand die
voor ons de opleiding heeft gedaan om
voor Levi te kunnen zorgen. Dan ga ik iets
leuks doen met Ruben, onze oudste, dat
is ook een kanjer die wel eens een beetje
aandacht tekort komt. Levi gaat naar het
medisch kinderdagverblijf Kleine Maatjes
in Haarlem; Ruben gaat naar Pippeloen
-
een ‘gewoon’ kinderdagverblijf dat er-
naast ligt. Dan kunnen wij naar ons werk;
we hebben beiden een baan ‘midden in
de samenleving’. Gek genoeg rusten we
daar een beetje uit...”
*
Een tracheacanule is een open verbinding van
de long/keelholte met de buitenlucht.
